.

Amén

2012-01-30T23:09:00.000+01:00

¿Cómo explicaría la importancia de la adolescencia en sus películas?
-Gus Van Sant: Es el lugar en el que empecé a contar historias y creo que vuelvo a él de la misma manera que John Ford volvía siempre al oeste americano. Puede que él fuese un cowboy de corazón… o simplemente que en ese tiempo y lugar encontró los elementos necesarios para contar sus historias: el ganado, los cowboys, las peleas... Para mí, la adolescencia es el lugar en el que puedo contar mis historias.

Happily ever after?

2012-01-25T23:39:00.002+01:00

Por se non quedara claro nos meus soños suorosos o meu sistema electrónico, a escrita virtual, os milleros de fotos destes dous últimos anos desapareceron voando polo balcón... entraron espías, levantaron mobles, tiraron roupa, botaron abaixo o contido das gavetas, dos caixóns... estanterías con libros, músicas adolescentes, amuletos gastados... E de súpeto non lle vin sentido nengún a devolver todo ao seu antigo sitio... Todo o que quedara regado polo chan, agora semellaba canso, superado, esquecido ou enquistado... pero de todas todas, pasado. Decateime de que facía uns mesiños que desexaba deixalo atrás, darlle unha patada a unha enorme bola de papel e deixala voar coma un aerostático! lonxe, lonxe da miña casa...

Así que esta é a única entrada que ~~irá~~ vai sen imaxe, porque non teño nengunha máis (que as que trae o sistema infórmático por defecto) para ilustrar estas verbas. E así debe ser hoxe, a partires de xa, como se unha gomiña do MONGOL berrara tirar, limpar, argallarnovostemas&formas. E eu dixera, nin goma agora me fai falta, todo volve comezar. Nacer de novo sabendo o que sei.

Thank goodness yeah! si, grrrl. happily ever after comigo mesma!

Ai, a literatura!

2012-01-18T21:46:00.001+01:00

negra, negra, sempre ~~mantendo ese latexo~~ ~~escuro,~~ batendo dentro...

Fervenzas de rouge

2012-01-18T08:49:00.001+01:00

http://www.fervenzasliterarias.com/index.php/component/content/article/94-os-mellores-do-2011-mellor-libro-poesia

Non sei moi ben qué significa, ogallá que moitos olliños-corazóns-mútiplesórganos&intelixencias se interesen por este camiño de xiz ou rouge ou tizóns que marca a boca, que marca o libro...

pero aínda que só sexa unha celebración enmarcadiña no cuarto, para lembrar o belo e poderoso do 2011 en cando a creación, qué marabilla estar tan ben acompañada neste portal tan fermoso! grazas!

[fotos de Sonia Márpez (1,2), miña (3), e de Antía Otero (4)]

[Atención ás miñas compas na lista e á portadiña de Desobediencia, jeje ;D]

Concerto-debut "Extinción de los insectos"

2012-01-16T23:14:00.003+01:00

Como se un furacán chamado vida fóra extinguindo á especie -esta esa extraña especie madrileña de talentos que se camuflan coa paisaxe-, como se da madrigueira chamada Ensaladilla rusa, e onde eran catro, quedaran tres baixo o proxecto Campameno ñec ñec... e agora a piques de extinguirse, pero suficiente e valiosísimo esquelete, dous destes insectos sobrevivisen nesta selva de asfalto que é Madrid (coas súa seca de lugares onde tocar, cos urbanos xeitos de vida trintañeiros que secuestran aos nosxs amigxs e xs entrega aos fillxs, coa luita, coo amor, coa rúa... ) e contra vento e maré se salvasen Jose e Miguel resistindo a través da arte... Como se iso fose e só ~~fose~~ chaman ao seu grupo Extinción de los insectos, para suxerir (sen sabelo) resistencia, dor (polo perdido), homenaxe sentida aos outros... Cecais non concorden comigo nisto, pero o que non poden negar é que é un paso máis neste ir perdendo a roupa (mudar a pele?) destes tres belísimos grupos que tivemos/temos a sorte de VIVIR na nosa cidade!!!!!!!!!!!!

Non perdades a estes punkeiros artis (no mellorísimo sentido da verba) no seu regreso aos escenarios.

Avisadas quedan!

As luces da noite

2012-01-16T22:40:00.000+01:00

Ter medo ao moderno, por qué? Como se unha parte de nós estivera fóra. Un cacho, un bisec do lomo. E fose comestíbel, por calqueira que con fame se achegase. Por iso buscar nos clásicos, nos clásicos raros e descoñecéndoos aínda? Seica é porque se se tragan, despois qué, despois qué, despois o moderno?

Por que ir pasiño a pasiño cal morrocoi? Por que loarse disto? por que facer o cangrexo día si e día tamén na literatura? E xogar tirar pedras contra o meu teito, polo poético da vinganza? O "V" contra quen e por qué? Por qué xogar á contra cando me seducen tanto as luces da cidade?

12 desexos

2012-01-12T00:53:00.002+01:00

Don't look back

e xa o pensarei mañá,

aprende a orde - para desordear a intelixencia

tira o taponciño que pecha a túa botella chea do sangue do lobo

fai unha pócema con el

bébea todos os días e toma baños tamén

sae á neve camiñar duro

camiña duro baixo o sol

regresa e ata a tinta, desata o lazo, percorre poros.

Que os pasiños con títulos sexan latexos

e que non dea medo o propio nome.

Sobre todo que o sentido corra.

[bébeme, novo ano]

The Womb!

2012-01-09T22:23:00.000+01:00

A qué vos sona isto?
Si, si, seguramente os petardos eses o colleron daquí! pero elas, gloriosas, están no noso latexo e agora xa por fin, na nosa casaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa

Hagar The Womb is for many, the missing piece of the UK anarcho punk scene. Formed in 1981, Hagar The Womb was not a typical example of that scene, for they refused to conform to the dress codes and dour seriousness of their peers. What first started as a sextet sporting three female vocalists, soon experienced a healthy bit of turnover. Circulating through at least a dozen band members, Hagar The Womb was often identified by bright colored artwork and outfits, as well as bringing an original and upbeat sound to an otherwise homogenous scene. A week after their inception, they we're sharing a bill with The Mob and Zounds. Hagar The Womb would go on to play with the likes of The Apostles, Poison Girls and Rubella Ballet before breaking up in 1985.

"A Brighter Shade Of Black" puts together both of their 12" EP's "Word Of The Womb" and "Funnery in the Nunnery" as well as a common compilation favorite called "For The Ferrymen". The latter recorded by Poison Girls sometimes bassist, Pete Fender in the Poison Girl's own X-N-Trix Studios. Reissued for the first time and limited to 1000 copies.

Podedes pillalo na magnífica distri-selo de Madrid, solo para punks

I believe in the radical possibilities of pleasure, babe!

2012-01-03T22:20:00.002+01:00

Concordamos escribir sobre o P. e eu remato revisando a Sade. E daló aquí, jajajaja. Grande mestura! haberá que deixar de sair en roupa interior para comezar a aclarar fronteiras! ou non!

As nosas lapelas, sempre ilustradas

2011-12-29T00:29:00.000+01:00

fyf

Veredicto: guillotina.

2011-12-28T22:45:00.024+01:00

No existe el tiempo
si no lo cambias
lo cambio yo.

No me preguntes
no te contesto.
Las cosas salen
si yo las quiero decir.

No me defino
nada es completo.
Soy como un árbol
en invierno.

No finjo ideas
que ya no pienso.
No llevo ropas
para otro cuerpo.

[Da canción "Bajo tus luces", Kiki d'akí]

Finalmente, despois de moitos meses, rematou o xuizo.
Veredicto: guillotina.
E non foi fácil. Por fin rematarán as idas e vidas, os soños belos -si, con vestidos cor champán e campos verdes tremendamente luminosos, si, a eses debo dicirlles adeus tamén-, os pesadelos, a tinta branca, branco enfermidade (o da fermosura da neve tamén, ten que haber onde agarrar para nos encadear), o berro inmóvil, o cemento engomado, o cal que engrosa as paredes, e cando queima tamén. Por fin, tanto traballo e desatino, tanto desexo -maiormente debuxado unindo con moito esforzo as liñas de puntos-, tanto ir e non vir esnafrouse contra a miña parede, que existe, vaia se existe. Que non hai distancia que me separe do mundo? Que aquí todo ferve até o ponto de facer desaparecer a pel, esa fronteira? Nanai,
non,
non,
non. Antes de rodar a cabeza da Raíña, recibiu un só golpe... contra o meu cristal... e
caeu, caeu a Raiña do Silencio. Rodou, rodou a súa cabesa.
...Guindeina fóra de xogo...
aiiiiiiii, qué ben!

A neve e o sangue cada vez están máis separadas. Si, a etiqueta confusion is sex xa non ten sentido no branco silencio. Volta ser miña, negra&vermella. Volta ser adolescente, volve ser un remuíño que confunde a paixón coa forza e é da cor do sangue. Ben, ben, ben!

[collage by me, fíxeno fai tempo para o Xoguetes póstumos de Emma Pedreira, como póstuma tamén é esta carta-entrada-relato de cuspe]

Lagoa de sangue, fóra a neve!

2011-12-28T09:00:00.010+01:00

porque ás veces hai que dicir até aquí, -contra os desexos mal ubicados, aprendidos, doorosos- sen saber por qué, só sentilo, bye bye, babe, bye bye bye bye babyyyyyyyyyyyyyyyyyyy

e por qué o punk, por isto, porque aínda hoxe en día nos salva da culpa, e nos deixa cuspir e vomitar sen mirarnos de esguello (a nós mesmas).

eu elixo a beleza total, ou o odio! siiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii

[grazas a H. e a J. por crer na actitude-reacción-expresiónexplosióndoodio. Lembreime moito deles e acariñáronme por dentro despois da miña fazaña! (hai que oilo moitas veces e ver estraxexias para enfrontarse, e non aguantar!!!]

Little Lulu, Little Ana

2011-12-24T08:47:00.000+01:00

quen me dera (quedar n)a casa un día como hoxe, vendo comiquitas...

The protester, we are. Nós somos todxs.

2011-12-20T20:12:00.007+01:00

Nos tocan a una, nos tocan a todas -repetimos
(berro nas manis sobre todo contexto feminista e/ou libertario)

Nuestra venganza es ser felices
pintada das graffiteras mujeres creando de Bolivia

O Nadal serve para moitas cousas, para repensar a nosa fuxida da fe, ou para celebrala, para rematar o ano, para revisar contas e non meterse noutras -como dicía Scrooch- e para encamiñarnos cunha nova actitude a un mundo descoñecido por nós, pero ben coñecido polos nosos maiores. Por iso a nosa ledicia e forza será fundamental: cando nos rouben máis tempo, cando nolo paguen menos aínda, cando nos infravaloren como man de obra e só sexamos isto, cando nos presionen para compartir piso, casar ou parir asumindo que seremos máis pobres pero máis felices, para todo iso, cómpre vivir como se hoxe fose o día!

Así, libriños, películas, discos e diversas artes coidarán das nosas cabezas; discursos de fortaleza e liberdade curarán as nosas feridas e sobre todo, ese calor humano e ese tempo que sempre foi e será d'ouro, pasarémolo cos nosos, coas nosas personas favoritas -descendentes dunha mesma liña sanguínea ou elexidas- ou con outras máis descoñecidas, pero belísimas compartidoras ~~xentes~~ de proxectos que nos cundan e nos arroupen, que nos empurren a un futuro propio, que como este protester -e ben soubo ver a Time- , somos nós, todas, co noso berro exípcio, grego, madrileño... etcetcetcetc..., as personas máis importantes do noso ano.

Boa semana vermella, e que neve, que son dous días!

[ ilustración, capa da revista Time, roubada en salon.com]

Buah, qué noite!

2011-12-18T02:13:00.000+01:00

2 presentacións para dúas noites fermosas. Teño ganas de ver a revista Otras Palabras, por todo e para ver como quedaron os collages que lles fixen! Mágoa non enteirarme da presentación para poder pasar cediño darlles un biko antes da festa buah! estará no spam o mail!!??? a ver qué contan estes argalleiros literarios!

E as pequenas de buah aló quedan bailando, encantoume a metáfora de rachar pratos para atallar a ira pequena, e aprender a xestionala, antes de pasar á raiba e á violencia... a poesía foi interesante. E "Le Parody" ben riquiña, unhas veces popmelódica, outra enraizada no surpormindescoñecido e outras con máis ecos ao JuanaMolina, xogou ben as súas cartas e currouse o concerto! a pinchada fetén, como dirían elaxx!

Chévere.

Se queredes conseguir o zine ou lelo, andará por aquí nun tempo...

Renos, renos na neve por todas partes

2011-12-17T19:27:00.000+01:00

querido Stanley, correremos mil aventuras d'aquí en adiante...

E.T., phone home...

2011-12-15T23:03:00.000+01:00

[fotoroubos!]

"¡Escupe mentiras en la ciudad!"

2011-12-15T22:53:00.001+01:00

Mañá estaremos polo menos a fan número1 e o fan número2 en primeira fila atomizando!

ra ra raaaaaaaaaaaaaaaa

Temos sorte de que os gafa pastas máis mentireiros da cidade lle dean bicos a este amado atomizador noso, xa que de agora en adiante el di que só vai (que só toca) onde o queren!

o peque, vai un aniño xa nunha parada -galega!- desas xiras que se marcaba no ALSA... ;D muáaaaaaaaa

Brigadas cidadás

2011-12-15T22:03:00.000+01:00

¡Ninguna persona es ilegal! -repetimos

así vivimos por aquí. Algúns cidadáns queren crer que hai moitísimos criminais de cor- Outras, sabemos que dos que hai que fuxir é dos uniformados. Grazas á xente das brigadas e por brindarnos a oportunidade de identificar estas redadas racistas e ilegáis e por darnos folgos para pararnos a ver qué pasa, preguntar á policía -o cal lles molesta tremendamente- e ata botarnos carreiras detrás dos redadistas.

Máis info, aquí.
Para asinar esixindo a fin destas redadas, aquí! grazas.

Silencio vs Tinta

2011-12-14T00:19:00.000+01:00

Escribir é o contrario do silenzo? di Benjamín Prado (a interrogación é miña).

Cecais sexa botarlle un pulso ao silenzo.

[fotoroubo a etsy]

Nadal barbudo

2011-12-11T23:51:00.000+01:00

qué fermoso salonciño o de una buena barba!

Love love love

2011-12-11T22:59:00.003+01:00

I n c r i b l e canción e reencontro. A m o r comeza por L

Deixa ao teu mozo!*

2011-12-11T18:43:00.021+01:00

[Este textiño está adicado a María, a Jose, a Leire a Marta, Ágata e a Andrea, elas saben quén e por qué.]

El concierto de Wanda Jackson fue precioso por muchos motivos,

pero joder, es historia del rock'n'roll, ella fue una de las primeras

tipas en colgarse una guitarra en el escenario.

Ágata

(Fukk yeah, grrrl!)

Van xa algúns invernos dende que María e as súas redes andaban argallando o primeiro Ladyfest na península. E algúns máis dende que eu me enteirara da existencia do proxecto e soñara con ir a Los Angeles por ver cómo se xogaba neles. Fai algunhas nevadas que outras argalleiras conspiraban de novo (no 2010 e no 2008) e tentaban achegar a todas rapazas que quedaran na casa, a furia da música, esa canle de expresión tan voceira e auténtica e á vez tan ~~encorsetada~~ atada, tan sistematizada e regulada polo sistema patriarcalcapitalista.

Andaba eu hoxe oíndo aos guns n' roses para preparar a miña "sweet child o mine" que ando a aprender na guitarra e puxen o video destes señores que tamén me chamaban a min no instituto: a gloriosa "sweet child...", a besbesellante "november rain" e o caos da "wellcome to the jungle". E flipando flipada flipei coa cancrosidade dos punteos machocore do slash (impresindíbel a pose de baixar a guitarra até... e rañar aló), do xesto de cazador tenro -como diría Ángela Carter- do Axel, e sobre todo, cal bolo alimentício caendo no meu ácedo estómago, ou grolos de efervescenciapatriarcal que tragamos gustosas dende meniñas, arrepioume o conxunto de imaxes de tipas que van aparecendo mentres o frontman da banda, se ensortella nelas, deixando claro que as melenas e mallas dos (guns=)pistolas, se por unha casualidade a alguén se lle ocorrera lelas como andróxinas, para nada o eran!

Que o rock non che fale á orella, ou que o faga especialmente, que se converta no fondo dun pozo negro no que nunca te reflexas, ou no espello que che di o que queres oir, é esecial para que tantas non subamos ao escenario nin con soltura, nin con premura e sobre todo para asegurar o NUNCA; e á vez e sobre todo para determinar que outros moitos (demasiados?) se sintan reclamados a expoñer corpos e atributos, mediocridades e ardorosos talentos, isto é: todo o que son, o que representan, todo no que cren e que lles prúe espallar a berros!

O que digo é que hai unha diferencia entre ver e non ver, entre estar e non estar, escrever e non escrever. Unha enorme diferencia nestes dous xeitos de vivir as nosas músicas. Por iso, e para quen non queira oílo: que non haxa mestura nos escenarios e nos concertos si importa, que non se diga a palabra F E M I N I S M O cando a Música están en cueiro de nos aceptar como talentos e identidades fortes e independentes dunha herdanza en "O", si importa, que só se busque aos amigos para ver se tocan algo e se lles apetece probar e non ás amigas significa, e que o repensar actitudes, letras, discursos e tempo's non é o noso traballo feminista é o voso, sexa como sexa o voso corpo de muller, home ou inter.

Nós sempre estaremos aquí, ensortelladas na mazá máis brillante, e... pensándoo ben, semella que o vinilo nos roubou a textura húmida da nosa malvada pel de caramelo! ;D

*título homenaxe a Búscate un novio
[fermoso collage ladyfester, de Gelen jeleton.com, graaazas polo envío especial! e a María, ponte e argalleira!]

I'll be your plastic toy

2011-12-11T15:42:00.005+01:00

ntes do quince de maio, nunha primavera alterada e apaixonada esta canción soaba na miña casa, na miña testa e na miña vida cada día, agora soa nas miñas maus e na miña mente que xa é un ring, seis cordas sepáranme da realidade.

&amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;br&amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;e esta &amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;gt;
es esta sempre me leva a esta serpe...
ais, carameliños maléficos! i have a crush on u, too!

S e N

2011-12-08T18:17:00.000+01:00

Que neve e que arda a un tempo

[fotoroubo]

Crepúsulo ou The Twilight Season

2011-12-08T16:43:00.002+01:00

Fotoroubo belísimo. O texto dicía algo así: isto si é crepúsculo e non a saga. E nós para celebrar este decembro nevado de carapuchas sangradas imos ó cine para que ademáis de xiar, arda.

Audre sabe!

2011-12-06T19:49:00.000+01:00

fotoroubo para quecer neste gris decembro. Será gris de neve, gris de luz, gris de intensidade.

Feliz, feliz nadal!

2011-12-06T19:46:00.000+01:00

ofiviviendamad oficinaviviendamad

@juventudsin Postal navideña desde Sol pic.twitter.com/cB3iQJ83 (Vía @eduardomuriel ) Seguimos #SINcasa #notenemosmiedo #desalojohotel

5 Dez

Madrid2noticias Madrid2noticias

#desalojohotel #sincasa Esta tarde en Sol concentración por las familias desalojadas del #HotelMadrid madrid2noticias.com/t/4958 vía

5 Dez

juventudsin Juventud SIN futuro

#desalojohotel y el espacio vecinal Montamarta en San Blas. Buena manera de celebrar la constitución: ARTICULO 47... Seguimos #SINcasa

5 Dez

juventudsin Juventud SIN futuro

Seguimos #SINcasa, y ellos apostando por casas vacías y gente en la calle Por el #desalojohotel, por el Alquiler Social Universal YA

5 Dez Favorito Desfazer Retweet Responder

ofiviviendamad oficinaviviendamad

RT @juventudsin: 2003,cuando tds ls xpertos ngaban burbuja inmobiliaria bit.ly/voRb0l Sguimos #SINcasa Alquiler Social Universal YA!

4 Dez

Feliz día da non respetada Constitución!

2011-12-06T16:04:00.001+01:00

Artigo 47 da Constitución Española

“Todos los españoles tienen derecho a disfrutar de una vivienda digna y adecuada. Los poderes públicos promoverán las condiciones necesarias y establecerán las normas pertinentes para hacer efectivo este derecho, regulando la utilización del suelo de acuerdo con el interés general para impedir la especulación. La comunidad participará en las plusvalías que genere la acción urbanística de los entes públicos”

A meniña do capuz vermello e outras histórias

2011-12-06T00:31:00.001+01:00

- Presidentiña, qué botas tan grandes tes!

- Son para pegarte mellor!

[foto: olmo calvo]

Sen medo. Nós, o futuro

2011-12-06T00:17:00.004+01:00

Esta noite foi así para moitxs. Para outras houbo máis medo e menos vida violenta, pero aquí estamos, encollidas sempre nos petos delxs. Graaazas por tanta valentía, tanta beleza e por achegar o futuro nomeando o que nos roubam, que nolo rouban.Coma se este conxuro representado, fora librarnos de tanto mal (que nos fan). Obrigada, obrigada, obrigada.

panorama en carretas postdesaloxo, que rima con noxo! (fotoroubo a unha tv ou a un xornal...)

Concentración a partir das 20.00 h. en SOL

Exército do terror asegurándose de que ninguén sen casa (deshauciado polos bancos) durma esta noite en casas baleiras da cidade, bonita misión! Xs cidadáns, os cidadáns contentos de que existan este metemedos, estes cocóns.

Rumbo áo centro da cidade: cortar Gran Vía, chegar a Cibeles, saudar ao Congreso, subir Atocha, sentar en Jacinto Benavente e gardar silencio, voltar á casa, a SOL e okupar de novo.

"Un desaloxo, outra okupación", sempre será literal!

Ata mañá, familias, que durmades cal anxiñas, esta noite sorrimos mentres adormecemos... igual ca onte (até as patadas policiais na porta), Igual que MAÑÁ. Xuventude futura, xuventude ~~sen medo,~~ con casa!

[Tódalas fotos roubadas a fotogracción, e máis aquí. A rota e demáis lida no twitters #desalojohotel . Video roubo aquí]

Re-write

2011-12-05T19:10:00.001+01:00

Reading a book is like re-writing it for yourself. You bring to a novel, anything you read, all your experience of the world. You bring your history and you read it in your own terms.

ANGELA CARTER

Xusto, e isa é a marabilla dos obradoiros de lectura colectivos! Que non só compartes a túa visión, senón que escoitas moitas outras!

Carter e Paley xuntas

A ver se aprendemos máis que Xan!

2011-12-05T09:00:00.000+01:00

Interesante é a relación que fai este Médico de Guardia entre o bloqueo das tarxetas sanitarias e a cartilla de pobre de dinais do sécuo XIX. Uf, noraboa aos que credes na andai

na dos cangrexos!

E agora o momento positivo e empoderador, esta semana, ideas para deixar de ser Sísifo!

Esta semana en Vaciador34 (http://vaciador34.blogspot.com/) proyectaremos 2 documentales franceses que giran en torno a la autonomía y la colectividad,
llamando a la desobediencia y la imaginación para generar alternativas autogestionadas al trabajo asalariado.

Para este martes y jueves, abrimos a las 19.00 con "Les glaneurs et la glaneuse", de Agnès Varda, y con "Volem rien foutre al païs, de Pierre Charles, respectivamente. Luego, ya sobre las 21.00, proponemos un espacio de debate sobre lo visto, abierto a todas a las que nos apetezca.

+++

2011-12-04T23:42:00.000+01:00

Algunhas persoas, loitando polos dereitos de todxs, xogan a vida nalgunhas partes do mundo.

Iste é o caso de Norma Andrade, que a perdeu fai un par de días. Preciso é sabelo e facer todo o que poidamos. Como mínimo, pasar a palabra, de que o enorme feminicidio de Juárez segue vento en popa a toda vela anos despois do seu comezo, e a comunidade internacional seguimos ao noso. As activistas tamén están no ponto de mira, no obxectivo do tiro. E sempre xogan a matar. Sangrante.

Unha aperta de amor, dende esta beira.

Contactos, aquí: Nuestras Hijas de Regreso a Casa

2011-12-02T23:18:00.000+01:00

Coma un croissanciño de madeira vernizado
nunha grande cidade
cando todo é ser outra de viaxe
son o teu almorzo
sopas no leite
déixome caer, mentres me falas
da bonita bañeira que nos tocou no cuarto.

Hotel e _________
como el
ao que eu desexaba
ter, coma un amuleto que me protexa
do cuspe do mundo,
escudo de vetas queimadas,
a porta fecha dunha caixa forte blindada,
este armário.

[fotoroubo a Dana Hoey ]

V, V, V...

2011-12-02T19:57:00.006+01:00

Se ocupó el centro de Madrid y se creó una ciudad en la que no existía el dinero y las relaciones se basaban en la solidaridad y la ayuda mutua. Increíble, jamás creí que vería algo así en esta ciudad dormida.

Afiade a folla, para eles ou para vós outras

2011-11-30T23:32:00.012+01:00

Estamos moi lonxe de ser unha sociedade que vive no século que lle corresponde, e non me refiro a estes dous mil aniños, senón a moito máis. Estamos tremendamente lonxe, a eones de sermos respetados no universo, de que xs nosxs avanzados veciños teñan ganas de nos estreitar a man. E para celebralo, algúns confirman, reafirman e asinan todo o que de pasado ( de tempo, de moda, de recocemento) ten o circo, a sociedade do espectáculo.

Xa poden estar contentas as personiñas que din "eles", "eses", para referirse a gustos e atraccións, disidencias desviacións. Tamén todxs os que me rodean que sen ser deste gremio retorto e enfermo de paixón polo eterno retorno, que manexa o cotarro ~~(e aos que amosa o botón)~~, teñen medo dunha liberdade coa que soñamos moitxs (de idea, porque nin preto estamos de saber dela, tanta mugre nos enchoupa e pesa nos pés). A todxs elxs quérolles adicar estes pasiños do principio da fin.
Adiantar non adiantaremos, pero eu quero que todxs, xs que pensades que nin tanto vai pasar nestes lustros que se nos veñen enriba, que degustedes os acontecementos diarios relativos á perda de traballo (público), de saúde e educación para todxs, de estigmatización das diferencias: primeiro comezan por istes (infraseres) e logo irán a por vosoutrAs. Quero que saboreedes cada un dos pasos atrás como descoridos caramelos que van perdendo a forma -o sabor desapareceu na primeira chupada- e xa só pican os vosos, ansiosos dentes... E quero ver tamén con medio-sorriso torto, cómo caries tras caries, denteira tras denteira, unha bágoa inservíbel vos fai lembrar cómo un día albiscamos o xuntas e o podo, que se esvaecen brillantes de cuspe coma un terrón de azucre sendo libado por estes acreedores da Historia que vos (indi)xestionan per secula seculorum o alimento, a saúde, o amor e o odio.

[i eu? eu non existo, meus! deixei este planeta]

[collage: autorretrato nun intre da miña fuxida cunha oankali ooloi]

Novembro remata cheo de marabilla

2011-11-29T21:58:00.001+01:00

Ideas para tirar para adiante

2011-11-29T19:22:00.002+01:00

Sempre hai un xeito creativo de sair das prohibicións e deixar atrás o absurdo das normas.
Voa Viaxxe vital, grrrls!

Quen seremos as radicais?

2011-11-27T21:42:00.001+01:00

O xornalismo de hoxe en día nin explica feitos, motivos nin causas. A nova son declaracións sobre algo que se sospeita. De mano dura nada, queridxs, d i c t a d u r a.

Seica co lío que teñen na cebeza sobre a necesidade de estar na casa cando non se está mercando, esquecen que tamén se pode conspirar nas casas. Que poñan outra excusa (legal) para pechar bares e asociacións.

Miña nai, qué medo!

Menos mal que as criminais futuras quixeron adicar o domingo ao empoderamento!

Boa semaniña!

El regidor condenó los incidentes y aseguró que "no le temblará la mano" a la hora de emplear "todos los resquicios legales" para "cerrar" aquellos locales de la ciudad en los que "se produce la gestación" de acciones de "guerrilla urbana".Conde Roa aseguró que tienen localizados varios establecimientos en los que "este tipo de gente se dedica a preparar esta clase de acciones".

[Fotos: capa do single de Chin Chin, don't wanna be prisoners; e akelarre o 25 en ópera by fotogracción]

Beirarrúa rusa

2011-11-25T08:54:00.000+01:00

Asina, espalla, loita, cabréate... aquí

♥

2011-11-24T19:41:00.002+01:00

As criminais futuras queren buscar fórmlas, pócemas para nos empoderar. Eu sego a algunhas artistas para isto mesmo. Aquí os belos desexos da nanou un día calquera...

♥ learn at least 3 Japanese karaoke songs by heart just so I can charm the old ladies at the neighborhood bar the next time I go there. ♥ finally write a real letter on paper ♥ paint pictures on big canvases in my underwear while listening to Gene Pitney on repeat ♥ pretend I am a tourist even though I live here and take the train to random places in Tokyo and be amazed ♥ answer all of the absolutely wonderful comments I have gotten here on the blog lately ♥ make a decent dinner for my sweetheart from scratch ♥ drink wine in the morning just because I can ♥ spend lots of time in the bed and thinking about how beautiful people look when they sleep ♥ draw draw draw draw draw ♥ plan amazing photo shoots for the fall (and maybe, just maybe getting a little bit more serious about taking pictures again, who knows) ♥ make a list over what is important in my life, and by that find out all the things which are not important and I can be without ♥ sort all the files on my BFF-Mac and have it in immaculate state ♥ take pictures of all the the-palm-of-my-hand-size-butterflies that are fluttering around in the park down the street ♥

Atomizador en Comunes

2011-11-24T17:37:00.000+01:00

Xa está colgado o programa de Comunes do outro día no que puxen a música do belísimo ATOMIZADOR!

Podedes escoitalo, aquí.

Grazas aos compas e a Jose Atomizador!

Aquí un concerto case completo del:

Atomizador @ Taberna Alabanda Madrid. 30 Abril 2011 from folkwar on Vimeo.

Concierto en Abril 2011, Madrid.

Cambia o mundo!

2011-11-23T00:02:00.000+01:00

[A primeira foto, do xornal (da realidade), e as outras dúas da talentosísima márpez]

A nosa Vida comenza por V

2011-11-21T00:42:00.003+01:00

carmen_pliego Carmen Pliego

Ya que nadie lo dice...Abstención: 9.513.860 Nulos: 310.219 En Blanco: 326.484 Total: 10.150.563 (casi los mismo votos del PP)#20N

Queridas todas,

cecais este ano haxa que escribir a cartiña das raíñas magas moito antes, e para iso cómpre apagar a tele, acender un candil -as que poidan a chimenea- tentar ouvir ao moucho fóra ou as urbanitas subir a música preciosa dun mozart ao piano ou se preferides escribir de día, dunha Kleenex-Liliput marchosas.

A nosa vida, nunca, nunca pode depender dalgo que non sexamos nós, semello dicírvolo a vós, pero en realidade son eu a que lembro. Cómpre tocar o tecido do vestido que levamos hoxe, ollar dentro da mochila ou do bolso o libro que estamos a ler, repasar a xentiña á que amamos nas fotiños da casa, nas últimas mensaxes, nalgunha carta que de seguro temos por algún caixón.

Cómpre tamén facer algo de memoria, pensar nos disfraces favoritos que tiñamos canda nena -e que sobre todo gostabamos de poñelos a diario- ou todo o contrario, como loitabamos por chegar a desfrutar de scaletrix e control remotos.

Cómpre tamén ir comezando a lista, e cecais a miña vaia levar de primeiro uns walkie talkies. Para poder baixar á rúa e comunicarme con estes queridos que viven no mesmo barrio, sen tanto móvil tan caro, tantos euros que se me convirten en horas de traballo (pagadas a pouco máis de seis euros e por aí din grazas).

Cómpre tamén pedir o manual de Crimethinc para aprender a esquecer e poder cecais a vivir algo menos pesada, sen medo á pasma -sen facer nada de nada- sen medo aos cartos, a non telos, sen medo á escala de valores que me coloca as veces uns chanzos máis abaixo. Saber de todo o que nos condiciona, e comezar cecais por comezar a tirar algunha chaviña que outra ~~ao lixo~~ á poceta: a da taquilla q nos obrigan a pechar por se nos rouban, a do coche que fai meses non usamos, a das casas coas que especulamos, podendo poñelas seguramente sen moito esforzo e sen que a lei nolo diga -por agora, e qué bonito sería que fose así- a un prezo xusto. Cómpre ir anotando xa como segundo, o CrimethINC para beginners , o libro do que vos falo, por se me pega algo non só de empoderarse, senón de renuncias, e abrir ollos ao que sobra ou ata, ou dunha vez por todas aprender algo desta cita-licencia tan fermosa que abre o libro na que esta xente do colectivo CrimethINC che di que por favor reproduzas o libro e que se se che ocorre poñer embaixo que o escribiches ti, que por favor o fagas ;D! entre outras moitos xeitos de dicirche que ise saber non se rexistra nin rexe máis aló do maxín dun lector/a. ;D

Cómpre amigas queridas, pedir tamén moita forza, para que os nosos barcos de aborto libre* e con saúde, cheguen a todos os portos, e para que aprendamos unha menciña nosa que non nos mate nin nos presione, que non decida por nós nin responda por o.

Cecais sexa necesario tamén saber dende agora con quen se fala, así que eu déixovos as miñas ideas de cómo celebrar este ano o akelarre coas máxicas raíñas que nos traen os regalos. E así poder usar as vasoiras como armas, como durante tanto tempo fixemos, lonxe da sociedade do espectáculo.

Despídome de vós pensando en numerosos títulos de ciencia ficción e fantasía hardcore para engadir á lista. Despídome dicíndovos por última vez quen son, que quero, onde vou. Cecais esa luz que vedes pasar a grande velocidade e non sabedes se é unha estrela fugaz ou o rastro da lúa, é o lume desta nave autopropulsada por tanto desexo**.

Unha vez máis o mundo cae e nós subimos subimos como a escuma, nas nosas flotantes vasoiras iluminadas.

Boas noite e moita sorte.

*[Catárquico é sempre estar entre amigas médicas-hoxe por exemplo-, nas que as conversas persoais falan de DECISIÓN como o normal e a palabra aborto sempre sae e éche como falar de apendicite é dicir, a diferencia de tódolos outros ámbitos da miña existencia agás o do feminismo) o aborto existe e non é sinónimo de perda natural dos primeiros meses!]

**[=resistencia&pracer]

Ideoloxías en plural? qué lonxe nos queda iso!

2011-11-20T02:13:00.003+01:00

así, así, así bota Madrid (boing, boign, boing)!!!

belos e novísimos estudiantes no congreso o venres. E a outra cara da moneda astronautas do poder (casco, corpo enfundado, chicle mastigado por mandíbulas drogadas) cargados con pistolas de balas de goma ou como diantres se chamen, mantendo á xente dos bares arredor do congreso dentro... cal cans de caza, correndo rúa vai e rúa vén, cando os compas fixeron a pintada de ABAJO EL RÉGIMEN! [o video este debe ser de antes... logo capturan a calqueira que atopan, enfarlopados como están. Atención no video ao s(e)r congresista tan educado... A eses temos que aguantalos a diario no curro, e soen ser así ou peor de soeces, cando se dirixen a unha tía (eu, mesmamente) e ninguén máis ca el e ti (eu) queda nunha sala dunha libraría con eles, por exemplo... se non crera que saben perfectamente o que fan e o que din, e que actúan co sistema de valores aceptado como correcto/normal/admisible polo 99% da sociedade, diría que están enfermos, moi enfermos! Algún día, outro, vos conto a historia, que hoxe xa foi suficiente o baixón este]

Hai dereito a tanta chulería por parte do poder, tanta desigualdade de condicións: a xente fronte a eles, os estudantes fronte a eses exércitos do terror? hai dereito a permitir isto? por que non me explica a xente maior dunha vez por que lles gusta vivir neste estado de medo, por que esa imaxe de monstros armados dentrás de pequenos que ás veces son xs seus fillxs semella para eles o normal e en orde? que alguén mo explique, por favor!

Mafalda.

[Xa sei, a TV, a propaganda do poder... pero sego a confiar na intelixencia da xente, na creatividade e na capacidade de reacción, por iso, de novo, vos pregunto, por que???]

Pintalabios en Couceiro

2011-11-18T23:17:00.003+01:00

AQUÍ vos deixo as palabras de Antía sobre o meu libro, estivemos en Couceiro (Compostela) o mércores pasado, 9 de novembro presentándoo, e qué bonito foi. Mil grazas a Antía e a David, de Toxosoutos.

o mércores 9 de novembro tiven o gusto de participar na presentación do poemario PINTALABIOS de Ana Cibeira, editado por Toxosoutos.

aquí o texto de presentación sobre o libro:

Elección: palabra de inicio e peche

a) Saudarte entre as páxinas

Un acto íntimo. Un xesto. A man movéndose en forma de dobre arco. Trazando a composición no aire, coma as ás dunha cotobía. E por debaixo un semicírculo perfecto, quizais, só rebentado polas marcas do frío, polas peles que van sobrando en novembro e que unha decide arrincar cos dentes. Un acto íntimo como a lectura. Como pasar as páxinas dun libro tan forte coma delicado. Deixar as pestanas no papel e tintarse a boca co Pintalabios de Ana. En novembro. Dentro dun coche. Acompañada só polo lixeiro son da calefacción. Aparcada nalgunha rúa da cidade mentras fóra chove e ti debullas imaxes.

Porque non hai poema sen imaxes nin lectura íntima sen soidade….quero darche as grazas como lectora, por todas esas palabras sinceiras que confesan e presentan, que falan ao escoito, directamente como se non houbese outro “ti” que o que le:

“ Se nacera serpe, sería bailarina

ofrecendo o corpo partido

por unha lanza de luz dura.

Pero crieime nesta rexión

habitada de voces

buscando un fogar

dende o que derramarme

cal chuvia que morde

a nube máis esponxosa”

b) Un pantone para a boca

Sabes que na Vogue din que neste outono 2011 a tendencia é levar os beizos pintados dun forte vermello?. Un vermello escarlata que rememora a Marilyn Monroe pero “cun look máis romántico, máis doce e sen estridencias”. Xogando aos subtextos entendemos que a Norma Jean entrada en anos, bébeda e aficcionada aos barbitúricos non lle gusta a Dolce&Gabana. A Marilyn baixada do Olimpo que, con quilos de máis e a cara cansa, actuaba en Vidas Rebeldes non lles serve aos profesionais da moda. Os mesmos que aconsellan que se eleximos pintar os beizos debemos compensar o protagonismo do vermello cunha maquillaxe discreta, neutra e incluso ir sen ela nos ollos e na face.

É dicir, elexir entre a cor dos ollos ou da boca. Decidir onde prestar a atención. Nunca dous focos á vez….

Se a ollada vai cargada…. a boca espida

se a boca vai pintada……..a mirada baleira.

Cuestión de saber decidirse. Elexir sobre o propio corpo baixo as reglas do Vademecum da moda…

Ante isto, Ana escolle a Guerrilla, a mestizaxe, o punk:

Burbulliñas de rimel

co que afirmo a vida mestiza

pecando de rouge ou de suicida?

c) Definindo territorios

Unha vez preguntáronlle a Maruxa Mallo, a pintora vangardista, surrealista e moderna do século vinte, o motivo desa obsesión súa pola maquillaxe. A orixe desa decisión de retratar toda a cara botando polvos de arroz na pel, pintando os ollos de azul turquesa ou verde esmeralda, tintando os beizos co máis vermellón dos pintalabios…..

Maruxa riu coma unha pícara e, coa intelixencia dos que saben dirixir a língua ao centro da diana, comentou que ela o único que facía era seguír as teorías que as civilizacións máis avanzadas xa comezaran había miles de anos: saber que a cara lavada está desdibuxada. Ser consciente de que en Mesopotamia e en Exipto a maquillaxe era empregada para enmarcar os rasgos, alumear o mapa da cara con territorios definidos e otorgar identidade.

Así, debuxando os rasgos como a pintora, Ana tamén coloca as cores da maquillaxe sobre a tabla e recórtaas en collages elegantes, sutiles e suxerentes na mestizaxe do seu idioma:

“ Preparo un íntimo collage

con ventre de canción:

ceriña olorosa e tea a lapis

verniz de celofán, pelo da pollina

teipe estampado de escarcha

e unha trenza de corda”

d) Guerrilla Girls

Se ben a Historia da Arte recolle a Picasso ou a George Braque como inciadores do collage cando se lanzaron a introducir nos seus cadros recortes de xornais e revistas, etiquetas de licores, de cigarrillos e papeis coloreados…..Ana elixe outros referentes á hora de compoñer as súas pezas. Nomes como a alemana Hannah Höch, a única muller que participou no movemento DADÁ e que empregou a fotomontaxe e o collage para presentar “a muller nova” e denunciar a unha sociedade machista e misóxina…..ou a cineasta belga Chantal Akerman que nas súas películas nos fala da súa mirada ao redor da identidade, a sexualidade, a memoria, o persoal e o político.

Dirt foi o clic de Chantal Akerman

para filma-lo deserto/ a fame/ a mafia,

a guerra diaria que preserva o interior

desta América fortificada.

Unha maneira de estar no mundo ao redor do diálogo que a arte mantén co activismo, coa guerrilla e que Ana tamén explora noutros formatos como son o seu blogue ou os fancines nos que participa.

e) Eu tamén che escribo unha Postdata:

Postdata

Ana escribe Pintalabios e mostra unha maneira de estar no mundo. Un xeito de posicionarse na escrita e na vida. Unha chamada ao presente, á linguaxe clara, ao aquí e ao agora.

Un mundo de declaracións e exclamacións.

Mais como todo debe ter un remate, Ana, pecha a obra cunha última palabra.

Unha palabra valente e presente en tódolos creadores e creadoras que afrontan o seu traballo dende a mirada contemporánea e que, Ana, escribe como colofón sabéndose raiña de varios mundos, de varios rexistros e posilidades onde moverse.

Se collen o libro entre as mans e buscan no final da Postdata, verán a palabra da que falo. Unha palabra comprometida onde as haxa, remarcada por un signo de exclamación.

…. Se teñen o libro diante poden buscala e…. senón dígollela eu:

a palabra é ELECCIÓN

texto.- Antía Otero. Novembro 2011

foto.-Libraría Couceiro

E ti es de papá ou de mamá?

2011-11-16T08:31:00.003+01:00

Estes si que saben a quen van votar de certo! jajajaja

brutal! ;D a creatividade (contra) ó poder, sempre!

[grazas á Chus e polo dos meniños!]

Día de mortos

2011-11-16T00:06:00.002+01:00

O Samain este ano foi día dos mortos ao mexicano!

[fotiños do meu álbum persoal]

Miña miña miña terra!

2011-11-14T17:59:00.000+01:00

A Lingua sabe a Pan from cpivirxedasaleta on Vimeo.

uaaaaaaaaaaaaaaaaa! in love!!!

E aquí embaixo vos deixo aos pesados Siniestro Total, cantándoa como toca, en castelán! ole!!! qué bo darlle a volta os rapacitos de Cea!!! muaaaaaaaaaaaaaaaaa

[información contextual: o pan de Cea é ben coñecido na Galiza e moi buscado. Claro que ao mellor fóra das nosas fronteiras non se entende que a xente pase mercando pans aquí e acolá e probando os que aínda se fan en forno de leña e que as panaderías traen doutras xeografías nas cidades... Exemplo real: en Compostela hai varias panaderías que traen pan de Lalín, de Cea e nós movilizámonos para conseguir ise. Se chegas tarde xa non hai e queda a barra artesana, que en Madrid esta mesmamente sería Groumet!]

Maxias de Novembro: O sombreiro de Merlín

2011-11-12T00:02:00.001+01:00

Mañá ás 12.00 do mediodía no programa "O sombreiro de Merlín" de Radio Obradoiro estaremos falando de Brais de Guillerme Coen e do meu Pintalabios. Despois poderémolo ouvir dende fóra a través de internet.

Graciñas a M., Alicia, Roberto, Javier, Guillerme e David!

[ Graciñas a todxs os que viñestes quecer Couceiro nese día chuvioso de poesía e beleza! ]

6-10-11-12-17

2011-11-11T00:44:00.002+01:00

O mellor mes do ano chega con múltiples sorpresas! iuuuuuuuuuuupiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii

V de Vicio, Novembro ataca gris lúa

2011-11-07T00:59:00.001+01:00

Ningún vicio es más difícil de erradicar que el que se considera popularmente una virtud. Entre estos vicios destaca el vicio de la lectura. Se admite de modo general que leer basura es un vicio; pero la lectura per se -el hábito de leer-, nuevo como es, ya está a la altura de virtudes tan acreditadas como el ahorro, la sobriedad, el levantarse temprano y el ejercicio regular. Hay, en verdad, algo peculiarmente agresivo en la actitud virtuosa del lector que lee por el sentido del deber. *

Escribir é coller os fíos que imos vendo ao longo dos días. Fíos vermellos -para min- que se coan na cotidianidade ou cecais debería dicir na rotina. Verbas ~~que cecais deberían ser~~ de neón, conceitos e xestos que de súpeto ulen a sangue. E cando o mes chega ao seu fin, os nós acendidos teñen todos o mesmo tecido. Neste caso a guía de Novembro parece ser vicio. Dende un xesto obsceno, ordinario e absolutamente maleducado, que merece ser contado por separado e cando saiba máis a identidade do seu protagonista, até a reflexión sobre a lectura da Wharton, que a roupiña deste curso sexa gris non parece mermar a calidade atrevida do que move o meu mundo este inverno. Vicio, con V. Sen ser buscado, aparece. Vicio fronte a virtude, sen ser ulido, arrecende -aínda que a Edith o use para falar do que non lle gusta: dos viciosos lectores mecánicos. Vicio ou Lust que sempre está presente nas nosas festas. Incendios cal vinganzas poéticas que nos salvan e posicionan mentres seguimos adiante en bicicleta ou dilixencia.

El deseo de estar al corriente es al parecer el incentivo más para este tipo de lectores, que precen ver la literatura como un funicular en el que sólo puden embarcarse corriendo, mientras que se pueden encontrar muchos lectores natos paseándose indolentemente y sin vergüenza en diligencias y sillas de posta, sin siquiera tener conciencia de los nuevos medios de locomoción.*

Amén.

*WHARTON, Edith, El vicio de la lectura, José J. de Olañeta, Mallorca, 2011.

[Fotos miñas: celebración de 2 anos de Grupo de lectura, e preciosa pintada dos Bike Punks capturada en Antón Martín co móbil... parece feita con tinta chinesa, pero era enorme nunha parede na rúa (Torrecilla del Leal) que sube á Santa Isabel da Filmoteca]

Poemiña de Pintalabios, vémonos o mércores en Compostela!

2011-11-05T20:06:00.004+01:00

MESTIZA
*

Agora que tita durme

a x millas da túa casa

¿peco de encaixe ou de drama?
*

Sobre min a tormenta de ser dúas:

¿galega ou latina?

¿da cámara ou da pluma?
*

Burbulliñas de rimel

co que afirmo a vida mestiza,

¿pecando de rouge ou de suicida?

Reseña de Armando Requeixo en Criticalia (Xuño 2011)
http://armandorequeixo.blogaliza.org/2011/04/20/mestiza/

Reseña de Vicente Araguas na Nordesía (Maio 2011)
http://anacibeira.blogspot.com/2011/06/pintalabios-en-nordesia.html

Reseña de Héitor Mera no Faro de Vigo (Maio 2011)
http://anacibeira.blogspot.com/2011/05/pintalabios-no-faro-da-cultura.html

Hotel Madrid, noite

2011-11-05T19:36:00.001+01:00

Ata hoxe non atopara esta marabillosa galería da okupación do Hotel Madrid, unha pasada... [Diagonal]

De volta ao Sol en Novembro

2011-11-04T01:14:00.003+01:00

mañá a encher Sol a partir das sete como esta foto amosa que fixemos do 17 de maio até...

Axiña colgarei ligazóns da convocatoria, pero ide poñendo na axenda que aló nos vemos... causas non sobran, a primeira a inventada ~~prohibición~~ a manifestarse e congregarse dende xa até as (que se) eleccións! si, oh, como segamos por este camiño, as prohibicións, leis e ordes van depender ben do que ceen estes feísimos ~~presidentes~~! como o Nemo cos seus pesadelos ás costas, pero ambientados non precisamente no mundo dos soños...

A vida en Niflheim (Lola Robles en Comunes)

2011-11-02T22:32:00.001+01:00

Aquí vai o programa Comunes no que Lola Robles estivo convidada! eu tiven a sorte de vivila en directo! a desfrutala! Graaaazas Lady Quercus, belísima!!! E polos agasallos fanzineros e literarios tamén!!!

As Fortes

2011-11-02T21:42:00.000+01:00

Que orguiosa estou do meu traballo como facedora da capa deste libro de Lola, iuju!

Non vos parece guachi? se souberades a obsesión que esta pequena ten con este teatro madmeniano e o difícil que foi ver á Betty de negro, estaríades comigo, jajajaja!

[As que os sabedes, pois xa a cachón riredes, ;D]

Traballar por conta allea

2011-11-02T20:14:00.004+01:00

- ¡Eh... mira quién ha vuelto... hermanita, pero mirala... qué calentita estás...!
(mirándolle o traxe)

- ¡qué elegante!... ¿a quién te has tirado a Dolce y Gabbana?

- Le dejé hacérmelo a los dos... Ojalá L. escuchara esto...

-¿Quién es L.?

- Es mi teniente, me odia...
(...)
- Fiuuu, nunca enfades a tu chulo!

- L. no es mi chulo...

-¿Te dice lo que tienes que hacer?
¿Y tú eres la que te arriesgas?
¿Te roba todo lo que ganas?
¡Pues es tu chulo, querida. Acabará contigo si le dejas!

- Ya os he dicho que no soy una maldita puta.

- Eh...¿Qué hay de malo en ser una puta?

[texto from Dexter... Preparando a Mani do 6!!! Collage roubo a odioelverano ou algo así... non lembro!]

Polpa-bytes

2011-11-02T19:19:00.001+01:00

Grazas dende a polpa por rechear a enquisa do cabeceiro do blogue... nestes días voltará ao seu collage orixinal... muá

[foto miña]

Cita para "A morta"

2011-10-31T21:35:00.000+01:00

Cando a razón durme

as sereas cantan

Max ERNST

[Collage propio]

F de...

2011-10-27T01:19:00.001+02:00

Ti é-la máis fráxil.
Esa é a túa forza.

[da película Pina]

Mátannos? pois mortas

2011-10-26T20:02:00.002+02:00

Puértolas, la literatura cincelada y pulida, llena de meandros sintácticos, y muy obsesionada por la forma, es literatura muerta

Pois si, mortas, mortas, mortas, mortas. Que xa chega Novembro e o día dos mortos e o das mortas...

[fotoroubos da performance en preciados no 2011]

O Sol está en Sydney

2011-10-22T23:16:00.000+02:00

Bela xente de Sydney, o que ides vivir vai cambiar as vosas vidas... para sempre...

Máis medo, sempre cara'diante nos nosos triciclos!

2011-10-22T15:31:00.001+02:00

Falabamos onte de El Resplandor, pola zona de Jacinto Benavente. Ir ao baño nunha taguara ibérica dábanos tanto canguelo que soñabamos con recuperar os nosos triciclos... Falabamos do medo e das imaxes del. Non hai destrucción sen conflicto, non hai conficto sen culpa, nin culpa sen medo.

Sen medo non hai culpa, sen culpa non hai conflicto, sen conflicto non hai destrucción, dicían os da Iglesia del Juicio Final & El Proceso.

Moi mal andamos se sen motivos radicais calquera cousiña nos serve para pelexar, non comunicar e ao respecto faltar. Por iso eu busco tanto a luz, e prefiro pasarme de cor, que deixarme caer na pérdida, na miseria e a autodestrucción.

Peladeade maldtitxs, pedalexade*...

The Begining of everything!

2011-10-22T01:14:00.000+02:00

Punk e Poesía!

2011-10-22T01:12:00.003+02:00

No programa Comunes do 13 de Outubro puxen música!

http://ia700700.us.archive.org/29/items/Comunes13-10-2011/Comunes13-10-11.mp3

Comunes, un lugar onde abordar todas as dúbidas que temos sobre as licencias libres, copyleft oy creative commons e un espazo de liberdade para a arte libre, en tódalas acepcións que quera entenderse!

a desfrutar!

[foto: roubo ao twitter de PatriciaH, Madrid rúa de Alacalá con Gran vía dende o estudio de radio círculo (de bellas artes)]

De sirenaxx a criminais. Nunca máis imos perdir permiso!

2011-10-16T17:34:00.007+02:00

Hoxe comeza a nova etapa do programa Cantos de Sirena en RADIO UTOPÍA.

Haberá moitos cambios nesta nova estación, o principal o cambio de nome: CRÍMENES FUTUROS será como se chame a partir de agora. Precioso, non si?

Pois teño a sorte de pertencer á troupe de colaboradoras que se presentan hoxe dun xeito moi orixinal argallado por Á.

Se queredes escoitalo en directo na páxina de Radio Utopía AQUÍ, dentro dun cacho, de 18.00 a 19.00 (así como todos os domingos). Se non, xa informarei de onde estará colgado. Feliz domingo de okupación e radio! [>>>>informo que está colgado aquí, e se lle dades ao play, aquí mesmo! ;D]

Hotel Madrid, Madrid, madrugada 15-16 Outubro, foto de FotogrAcción

R de Revolta ou máis ben D de Defensa

2011-10-16T02:33:00.005+02:00

Hoxe unha señora maior en sol: non estamos pedindo nada, non estamos pedindo cartos...

o que queremos é calidade de vida. Queremos sanidade, queremos traballo, queremos tempo...

Iso é o resumo de todo.

Perfectísimo.

E eu detallo: queremos coma vós poder pasear os domingos, non servirvos o que queredes mercar os domingos (e os sábados) antes e despois dos paseos. Queremos ser persoas despois do curro, non estar esmagados das 40.000 horas de presión -non só no que a traballo se refere, senón pola inseguridade da pirámide absurda (o que me mandan non o que sei que teño que facer) e polo medo a perdelo.

Queremos estar tranquilxs e non ~~rezar~~ para non enfermar, porque temos médicos non só que poderemos pagar, senón que estes non estean á súa vez explotados e unha guardia consista nun médico para dúas alas dun enorme hospital (situación real vivida nun postoperatorio con infección que durante case 48h . ningún médico visitou; cidade: Madrid; hostital: ala do clínico de uroloxía (a operación nada tiña que ver coa uroloxía) con cristais rotos nas fiestras da sala de espera e camas e encamamentos dignos de hospital de campaña da serie Mash (4 por cuarto...).

Queremos traballar do que estamos formadas, cobrar o que temos que cobrar por categoría e estudios, queremos non pagar alugueres do 60% do noso soldo, e que a decisión de ter fillxs dependa da nosa posición política na vida, ou do que nos praza, pero non do non ter qué levar á boca ós últimos días do mes...

Queremos que a xente que vén detrás (filliñxs ou non) sega podendo ir á universidade, e/ou acceder a formacións reais, e que os nososa traballos sexan profesións (sexan oficinas ou oficios ;D) e non precarios obradoiros de compra e venda [con bacalao a soar (ou sen él, despois de xornadas de dez horas, xa o oes ti soa...) e horarios totalmente inhumanos para os que venden, e para os que mercan alteración da orde e dos tempos de lecer, e incitación activa a que o despexarse sexa consumir...-)

Queremos ver o sol e respirar dentro da casa, isto é, ter máis dunha fiestra e vivir nalgo máis de 30 metros2.

Por todo isto eu estiven en sol, estou en sol e estarei en sol. E con SOL vos digo o que dixen sempre: enerxía e beleza de sobra. Ninguén nos vai quitar o que é noso, e xa que nos ides facer pelexar por seguir vivas (isto implica dignidade, non supervivencia), preparádevos, porque así, con unllas e dentes comeza...!

[qué baixón, os que teñen medo de que se lles desmonte o chiringuito, jajajaja, en vez de falar de España falan de fóra. mirade qué portada se montan, jajajaaja, joe, como dicía unha colega fai pouco, a de risas que unha bota coa prensa seria! (aínda que en realidade non teña un pelo de gracias a manipulación informativa, e a escena extrema do rapaz!)]

Istas, son as fotos reais:

a mani polo día

a praza á noite

Will u uuuu...touch me?

2011-10-13T21:44:00.000+02:00

Vai moito que devecía por facer radio, así que cando se me presentou a oportunidade, non puiden máis que dicir SI, SI, SI, SIIIIIIIIIIIII,

Semaniña de estreno do curso e iniciación radiofónica: Comunes e Crímenes futuros...

iiiiiijjjjjjjjjjjjjjjaaaaaaaaaaaaaaaaaaa

[xa vos contarei por qué esta é a banda sonora desta entrada...]

Señorita Uva + Lilits

2011-10-12T23:55:00.002+02:00

Señorita Uva! (antes coñecidas como Lady Grape!)

as Lilits! (que chegaron dende Chile)

Jo, qué noite!

[Madrid, 11 Outubro, Sala Silikona]

Pública, pública, pública...

2011-10-12T21:01:00.000+02:00

qué profesional comendo chicle (e recochineo) no traballo, ole! qué forte, e qué valente é algunha xente, carai...!

Facemos 6 mesiños

2011-10-12T19:57:00.001+02:00

15 Outubro

15 razones para seguir indignadxs! (Artículo original, aquí)

Desde Madrilonia queríamos contribuir a generar un clima de movilización social de cara al 15 de octubre y qué mejor manera que aportando 15 razones para seguir indignados. Aquí os dejamos con una buena dosis de despropósitos y vergüenzas monumentales que a buen seguro animarán el cabreo y las ganas de tomar las calles junto a miles y miles de personas en todo el mundo. Mucha gente en la que sin duda confiamos.

1. Desde que comenzara la crisis, los rescates bancarios han comprometido 5,3 billones de dólares de los estados europeos, esto es, más de 20 veces la deuda pública griega, o más de 4 veces el gasto público en educación y sanidad de todos los países de la Unión.

2. Desde 2009, los beneficios financieros están relacionados con el incremento de los intereses de la deuda pública de los mismos estados que rescataron a los bancos y que por lo tanto se vieron obligados a endeudarse. Un ejemplo claro: los bancos europeos obtienen enormes beneficios gracias a que el BCE les presta al 1% un dinero que después dedican a la compra de deuda griega, española, irlandesa o portuguesa con rendimientos entre el 5% y el 12%.

3. En estos momento hay en Europa 100 millones de pobres (aquellas familias que no ingresan el 60 % de la media de la renta de sus respectivos países) un 50% más que en el año 2000. En España, durante 2010, un tercio de las familias declaraba no poder llegar a fin de mes.

4. En los últimos tres años se han aprobado las reformas de pensiones más restrictivas de toda la historia de Europa. En Alemania la jubilación se ha prolongado a los 67, y se amenaza con llegar a los 70, en España ha aumentado también a los 67 años, en Francia a los 62. Al mismo tiempo, el dinero depositado en fondos de pensiones privados de los grandes países de la Unión, apoyados con subvenciones fiscales, alcanza los tres billones de euros, esto es, tres veces el PIB de España.

5. Entre 2000 y 2010, los gobiernos de la Unión Europea han reducido diez puntos porcentuales de media el tipo máximo del impuesto sobre la renta, esto es, el impuesto que pagan las rentas más altas. En España, para las denominadas clases medias la presión fiscal sólo ha bajado un punto desde 1993.

6. El fraude fiscal representa en España entre el 20 y el 25% de la recaudación del Estado, 10 puntos más que la media de la Unión Europea. Los cálculos del fraude fiscal lo sitúan entre 60 y 80 mil millones de euros, pero según Gestha, el sindicato de los inspectores de hacienda, cada año se defraudan 165.000 millones de euros en nuestro país.

7. La inversión sanitaria del Estado español es de alrededor de 65.000 millones de euros al año, bastante menos de lo que supone el fraude fiscal y casi dos puntos menor en relación al PIB que la media de la UE. Recortes y copago se venden como imprescindibles mientras que las primas a los seguros privados han aumentado un 6,8% anual durante el periodo 2006-2010. Las comunidades con mayor penetración del seguro privado (Madrid, Cataluña y Baleares) cuentan con un menor presupuesto sanitario público per cápita.

8. La privatización es presentada como algo inevitable, pero los datos demuestran que no supone ningún tipo de ahorro, sino todo lo contrario. Concretamente en Madrid, la construcción de siete nuevos hospitales ha costado 650 millones de euros, pero la Comunidad habrá pagado al final de los 30 años de concesión 3.750 millones, unas seis veces más.

9. Los recortes en la educación pública tienen que ver con una estrategia de apoyo y fomento del negocio privado. Por ejemplo, la Comunidad de Madrid ha elevado de 10.000 a 30.000 euros por miembro de la unidad familiar el límite de renta para la desgravación para aquéllos que confían la educación de sus hijos a centros privados mientras prescinde de unos 2.500 profesores de la educación pública.

10. Desde 2008, en España 350.000 hogares han sido desalojados. En el segundo trimestre 16.464 familias fueron desahuciadas, un 21% más que en el mismo periodo del año anterior. Estos datos son aún más sangrantes considerando que en España hay 3,5 millones de viviendas vacías según la Plataforma de Afectados por la Hipoteca.

11. En España la ayuda a los parados sin prestación es de 426 euros durante seis meses, mientras que la inversión militar es de unos 420 euros por habitante al año. En 2010 el Estado invirtió 1.500 millones en compra de armas, más de lo que supone el ahorro anual por el recorte de las pensiones que equivale a 1.400 millones.

12. La alta dirección y los consejos de las empresas del IBEX 35, esto es, 540 personas, obtienen salarios por valor de 615 millones de euros, lo mismo que 40.000 trabajadores con un salario medio.

13. Poco más de 150.000 superasalariados cobran lo mismo que los tres millones de trabajadores que menos ganan en España. El 40 % de los asalariados españoles cobra 850 euros o menos al mes, y el 55 % no llega a los 1.100 euros.

14. Si tenemos en cuenta que en España alrededor del 86% de los nuevos contratos son temporales y que los salarios decrecieron un 10% entre 1995 y 2010 podemos afirmar que la precariedad laboral es la característica que mejor define nuestro mercado laboral.

15. Según los últimos datos, 4.833.700 personas están en paro, una tasa del 20,89% de la población, el doble que la media europea. Los más afectados son jóvenes menores de 25 años (tasa del 46%) y migrantes (sin contar a gente que no tiene permiso de residencia, la tasa es casi del 32%). Para estos últimos la situación es aún más delicada porque para la renovación es necesario tener empleo, cosa muy complicada en estos momentos.

Perfil perfecto

2011-10-12T13:17:00.002+02:00

Qué namoradísima estou deste home gordo, do seu perfil groso; qué namorada estou dos detalles que nos van contando a historia, desenrolando (hai unha verba propia para isto, pero agora non a topo) a madeixa nos atopamos, cos nosos ollitoscorazónalma&intelixencia, qué manera de tratarnos a corpo de raíña, qué xeito de ternos en conta, de coidarnos, de dárnolo todo, sen dicilo en alto, sen presumir de que é un grande amante.
Ais, qué namoradísima estou de Hitchcock.

[por unha vez os xornais do mundo e máis eu concordamos!]

[Ata nos trailers fai agasallos ao espectador. Ollade a presentación da personaxe que máis aló do segundo primeiro (da película) no que perde a vida (toma eufemismo feo para falar dun asasinato!), nunca máis o imos ver, buaaaaaaaaahhhhhhhhh!]

I am, u r, we will RESIST!

2011-10-11T20:50:00.010+02:00

cando estiven na Coruña, coa aelg e demáis xente, falando supostamente de crear e de blogs, sentinme requetebén. O ambiente era o dun niño poderoso, dunhas ideas fortes, dunha resistencia apaixonada. O Leo dixo algo que me atrapou, e ata agora non me decatara de que este pode ser o núcleo duro de moito. O relacionada que está a resistencia co éxxito futuro, só nosoutras o sabemos, nós que perdemos séculos disimulando que somos conscientes de moito ou todo: culpa? Non, simple supervivencia.

Ben, pois o Leo dixo que no que se refere á lingua, el e moitas persoas que con el traballan, queren centrarse na resistencia, nos xa falantes, en coidalos, protexelos, ou vivirmos como que si, para que esa vida, na nosa lingua, sexa real. Claaaro. Agora, rebuscando temazos da revolución, volvo atoparme con UR e penso nas súas verbas, neses 20- 30 nenxs galegofalantes (fronte aos 60 castelánfalantes e rapaces do resto da Península, era así a historia?) que puideron comunicarse na lingua propia, no noso país, durante un campamento de varios días, grazas á consciencia e persistencia de xente coma Leo -e del mesmo-.

Así, que como él vos digo: a clave está na resistencia.
I am, u R, we will RESIST.........................

Pechar discotecas, morder pescozos

2011-10-10T22:50:00.001+02:00

Para min a discoteca a pechar sempre será a Ruta 66, ah, canto odio ese sitio, cantas malas novas, canto desacougo. Canta escuridade que inxecta os ollos ao sair á lus. Pero atopo esta canción e non podo máis que sorrir. Mañá é noite de festa e se me deixan mordelas (ver anterior post) cecais pecharemos algunha discoteca da cidade máis bonita do mundo.

&amp;amp;lt;a href="http://doblepletina.bandcamp.com/album/m-sica-para-cerrar-las-discotecas-eso-hac-amos"&amp;amp;gt;Música para cerrar las discotecas / Eso hacíamos by Doble Pletina&amp;amp;lt;/a&amp;amp;gt;[aquí unha versión máis desesperanzada!]

Quén? quén?

2011-10-10T20:54:00.000+02:00

Díganme quién necesita

un mordisco de vida,

para llevarlo a bailar.

[roubado do Twitter de Anhelo Escalante, foto minha]

América, the beatiful...

2011-10-10T20:28:00.000+02:00

América en chamas!

e nós preparadas xa para o 15O...

Fucsia

2011-10-10T17:52:00.002+02:00

E qué ben o pasamos!...

*

La noche fucsia de Rizoma

Conciertos / Especiales

septiembre 29, 20110

Una avalancha de personas invade el escenario. Algunas llevan bigotes de peluche rosa, otras parecen salidas de una revista de tendencias, él –un chico con una buena barba- se ha disfrazado de ella esta noche. Bailan sonrientes en un estado de trance líquido. Sudor, pogo en vertical, guiños a lo extraño. Tres chicas de Londres aporrean sus instrumentos. Son Trash Kit que respiran primitivismo mestizo reivindicando sus orígenes filipinos y africanos. Han venido a hacerte bailar travestidas de punk. Salta, grita, rompe. Con sus descargas adrenalínicas de dos minutos estas grrrls dinamitan géneros, género y convenciones. Te lo explican a través de sus influencias en el fanzine que se autoeditan: I Love my Guitar. En el escenario te desmontan con su inmediatez y compases rotos. Todas fuimos adolescentes saltando sobre el escenario.

Antes Halo Halo anunciaban el inicio de la fiesta de los bichos raros. Pese a que comparten batería con el anterior grupo (aquí cantante y banjo) y universo, Halo Halo dan un paso atrás en la cadena evolutiva, aún más primitivas. En su música predominan las melodías definidas por un esqueleto de punteado de banjo, deshilachado por la percusión e hilado de nuevo por extraños juegos vocales. El resultado de este collage, sin saber muy bien cómo, vuelve a ser punk. Otra vez puedes sentirte viendo a las Slits o las primeras Raincoats.

“If it’s not your party, you don’t have to cry if you don’t want to…” porque en el Rizoma había alegría para todos.

Salto de cama comparten sus secretos de cama interpretando canciones de campamento llenas de nostalgias de punto y macramé. Si echabas de menos las guitarras eléctricas tu momento llegó con el rock n’ roll de Greendogs. Cambio de registro pero no de intensidad, sucedió con Narwhall: sonidos electrónicos y percusiones desmembradas transformaron la gravedad verde del anterior grupo en amniótico humo.

A última hora el pop blandipoético de los afamados Hidrogenesse rompió la pista del Rizoma, y nuestros pasos no pudieron más que perderse en el ñoño electropop de estos modernos, en el corazón del retiro.

A la salida del festival todas las caras eran de placer: ¡media sonrisa y complicidad!

Texto: ac & A.A
foto: Rosa Ponce

Halo Halo - HEY! YEAH! from Jack Barraclough on Vimeo.

Anhelo de XYX, xenialísima!!!

2011-10-09T21:10:00.001+02:00

Guau, A INTRÉPIDA Anhelo das marabillosas XYX, tamén escreve e tece... jajaja, qué tía! aquí vola deixo coas súas outras faces...

A.E. Yo comencé a escribir desde los 12. Estuve en un colegio privado donde nos daban clase de mecanografía, me compré una máquina de escribir de volada.

Escribía un chingo, chingos, tenía blogs desde el 2001. Luego cuando me involucré en Nene y tocaba en Taladro Supremo, tuve que pararle, poco a poco me fui alejando de ese placer.

Cuando me vine a vivir a Austin ya no hacía música, estaba como en un limbo de no saber qué diablos hacer, y mis relatos eróticos fueron un accidente vil, estaba ilustrando y se me ocurrió hacer un proyecto de muñecas de papel. Encontré una editorial que sacaba cosas eróticas, foto, literatura, etc., les propuse un libro de muñecas eróticas y me dijeron que si no podía complementarlas con algo de texto. Me dieron 10 meses para escribir 25 historias.

SEGUIR LENDO...

[grazas, meu sol, polo link!]

Na pescuda do tempo gañado

2011-10-08T22:58:00.000+02:00

¿Ti que tipo de escritora ~~vas ser~~ es?

(Alberto Lema desvela tamén ista outra cara do espello...)

terror-writer, cecais...

Quero destruir o mundo!

2011-10-08T22:43:00.002+02:00

Razón polas que ~~odio~~ me da medo o xornalismo hai moitas, pero unha delas, (a que afuma todo?) está ben exemplificada nesto que conta Alberto Lema en ¿Quieres hacer el favor de leer esto, por favor?

- Este distopismo tuyo, esta querencia apocalíptica ¿se traslada también a las novelas?

- Creo que sí.

Recuerdo que una vez un periodista simplificó una frase mía en una entrevista, y el titular decía:

Quiero destruir el mundo.

y mi madre me llamó toda alarmada, Alberto, por qué dices esto? qué van a pensar de ti...

(...)

Revolución en microcápsulas

2011-10-08T17:17:00.002+02:00

&amp;amp;amp;lt;p&amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;a href="http://atomizador.bandcamp.com/album/atomizador-prisma-en-llamas"&amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;Atomizador/Prisma En Llamas by Atomizador&amp;amp;amp;amp;amp;amp;lt;/a&amp;amp;amp;amp;amp;amp;gt;&amp;amp;amp;lt;/p&amp;amp;amp;gt;

Esta sí que é música para a revolución, e máis que para, pura revolución (da linguaxe e dos poros!) ea! e non o digo por amorrr!

E para as fans de campamento ñec ñec, ensaladilla rusa, andade atentxs ás afeitaperros, que este xaneiro a cidade vai arder e se EXTINGUIRÁN (até) OS INSECTOS!!!iiiiiiiiiihhhhhhhhhhhhhhaaaaaaaaaaaaaaa!!!

Aquí vos deixo tamén coas fermosas e revolucionarias XYX!

Toma a túa praza XA!

2011-10-08T17:01:00.003+02:00

Mirade ben o que facedes co voso voto ou non-voto, que iste é o panorama que vén nas cidades, as que non o viven xa! Ademáis de predicar unha austeridade que xa sabemos todxs onde van aplicar, todos estes políticos lavamans teñen unha ética da compra-venda e seguridade extrema (quero que a miña filliña xogue tranquila nun parque verde, non que se rompa a crisma nunha explanada de cemento arrodeada de polis con armas cargadas), que repercute no noso día a día, tendo que currar/mercar os domingos, deixándonos en puras prazas de cemento, ou formigoneiras abandonadas, e sen forzas para falarmos entre nós -que nos acabaremos odiando-. E mentres, elxs?... eles mentres, collen un avión ao campo máis virxe imaxinado, corren ás súas praias privadas e vivendas construídas na mesma costa saltándose a lei de protección destas, e se reúnen as fines de semana LIBRES cos peciños metidos na auga da piscina cos millonarios amigos, á beira de un té xeado, ou dun cafesiño quente -mampara de terraza para o inverno mediante... -.

Así que xa sabedes, para os que soñades coa vida deles, pensade que ó mellor neste momento histórico que nos toca, non o ides conseguir e que se podería vivir preciosamente máis libres e en contacto cós outros (e cun soldo digno para vivir, como ten que ser, e non como nos queren facer crer que non merecemos, ou que somos culpables por telo) e en contacto coa natureza, e non nesta absurda precariedade da compra-venda e a ausencia de tempo noso, en desesperanzadas extensións de asfalto.

Hurra por esta iniciativa que só se pode facer real se cada unha movemos o cu!

DIY: entrevistas que pican os púlpitos

2011-10-08T14:31:00.006+02:00

Un fermoso grilo arodeado de pepiñas d'ouro. Unha espontáneidade que non fai máis que chegar de pura vergoña. Un non pechar a porta cando unha se vai durmir, e o que a pecha -das tres persoas que están a falar aquí- é porque ó seu pequeno lle gusta mirar cómo xira a chave. Un "porque nos dá a gana". Unha reflexión en alto e colectiva sobre por qué dicimos Madre de Dios*, ó escoitar na radio á mañá unha barbaridade da Igrexa, cando non queremos falar dela, e menos na súa lingua(xe). Aaaaais! canto me gusta Sopa de Poetes, que racha tódolos topicazos da poesía e mete man á nosa ríxida estructura social! Esta mañá enchóupome da entrevista á miña paisana Déborah Vukusic.

[Nas fotos, outros xeitos de rachar esquemas mentais na cotidianidade: regalando (que é revolucionario) e tirando a TV pola fiestra (na foto, a nova esquina da tele na casa de J. unha vez que a soterrou baixo caixas, no cuarto de tocar)]

[*Notade que "Madre de Dios" é así en galego, non "nai de Deus"... ;D non digo nada máis. Sei que fóra da Galiza isto non se entende, xa que por exemplo en Euskal Herria e en Cataluña, penso que hai moito dios que fala a lingua na que naceu...]

TransAcción

2011-10-08T13:44:00.003+02:00

Chéagame esta mensaxe. Recoméndovos Gerriller@s para aprender e rachar topicazos, eu vina vai uns mesiños e gustoume moito, é de desfrutar, non de deprimirse, o que agradezo enormemente.
Moito máis no programa completo do ciclo de cine... Veña!

TRAILER: GUERRILLER@S, de Montse Pujantell from PROMOFEST on Vimeo.

El próximo martes parte el Ciclo de Cine Trans!!!!!!!!!!!!!

*Ciclo de cine+debates*La ASAMBLEA OCTUBRE TRANS DE MADRID te invita a participar en un ciclo de cine de temática transexual y transgénero en apoyo a la Campaña Internacional Stop Trans Pathologization – STP 2012 en el CSO Casablanca en el edificio situado en la calle Santa Isabel, 23 (metro Antón Martín)

*Todas las películas se proyectarán a las 19.30 en la Planta sótano del
CSO Casablanca.*
*MARTES 11
GUERRILLER@S (2010)
*de Montse Pujantell

Documental que aborda una reflexión sobre la identidad de género, una aproximación a la construcción genérica y sus “estrategias de control” a partir de un grupo bastante heterogéneo de militantes por la lucha transexual y transgénero.

PROGRAMA COMPLETO OCTUBRE TRANS

Pijama party

2011-10-07T22:57:00.001+02:00

Hoxe quedo na casa. Desfrutando do pracer de durmir, e antes de ler, de ver unha peli, de escribir, de perderme na rede, de facer plans propios e "de millonaria" -como chamo eu aos sábados libres- dende ben cedo. Para que a fin de semana non remate nunca, para que Atwood me besbeselle o seu érase unha vez unha e outra, para rematar O orixinal de Laura (ironías da vida, o texto en si non está pechado...), para cecais vivir un nadal en xullo (un xullo imaxinario, que coa calor que vai non se nos vai da mente), ou soñar con mañá perderme pola pinchada core3 no barrio do Pilar...iupiiiiiii.

[fotograma das Virxes Suicidas con montaxe de RookieStyle]

Nalgún lugar - Noutro tempo

2011-10-07T20:16:00.002+02:00

(...) una narrativa sin cronología estricta. Permitía que los hechos se sucedieran, de un modo caótico, del mismo modo en que viven los niños.

Sylvie VERHEYDE, falando sobre a súa nova película Stella.

[video: Somewhere de Sofia Coppola]

I - think - I - can - I - think - I - can - I - think - I - can...

2011-10-06T00:01:00.013+02:00

De qué falamos cando estamos a falar en pirámide? de qué falamos cando unhas estamos enriba e outras embaixo? Por qué aínda nos atravesan as identidades o sermos quen? Quero dicir o de sempre: nomes e apelidos. Por qué en certas asambleas ~~aínda~~ nos sentimos coma nunha reunión de traballo -esas que nalgúns traballos, co obreiriño de turno, nin existen porque só se lle comunica o que debe executar, nunca se lle dá voz nin se lle permite falar en alto (non vaia ser que descubra que ten voz!), nin se lle permite escoitar ás outras (non vaia ser que descubra que a que está a carón tamén ten voz e que están dacordo!)... Si, eu me pregunto de novo POR QUÉ. Porque ó ir medrando... o peor non é ter máis cartos ou menos (se estás nunha situación de subsistencia+caprichiños que che permite vivir e non sobrevivir, claro), nin chegar ou non chegar -aínda que ese semella ser sempre o obxectivo, sen saber moi ben ónde nin cómo- non... o pior é este rollo dos son ou non son, teño ou non teño (o que hai que ter... a miúdo nolo lembran), pinto ou non pinto...

se xa o dicía eu o outro día na Coruña:

Non sei se haberá receita para gañar amigos ou inimigos. Cecais sexa a tradicional: sair na prensa, ou ser unha moderna. Xogar á carne ou ser unha lumbrera...

Por iso, digo, faga o que faga na miña vida non quero renunciar a isto: o placer de non contar, da marxe, o pracer de ser unha gomiña (máis que un lápiz), o pracer de botar a lingua -sobre todo aos 70 anos-, de bailar, de deixarvos chapando e chapando, botando lume -a unhas pola boca, de tanta política molona-, e fume -nos petos dos outros, de tanto que aperta a garabata d'ouro-...

por iso vos digo dende aquí: deixádeme en paz coa vosa ~~carreira~~ competi, que non *me* interesa! (nótese o tento de a obxectividade, ;D!) déixádeme durmir, como dicía a Rosenvinge en Cerrado, ou mellor, deixádeme en pijama: lendo a Locomotora que si puido, lendo as mil intelixentísimas caras da Carapucha segundo María Tatar, deixádeme volver ao comezo do ollo, á Marguerite, á miña anarcoadolescencia, a un individualismo feroz, que me separa de vós hoxe, e me colle no colo, me aperta e me beixa, mentres ó fin, adormezo, soa.

[Astrid Lindgren concorda comigo!]

[O que outro día podería ser ~~para min~~ un conto sobre o empoderamento (I think I can I think I can...) , hoxe tedes que sufrilo como un sobre o machaque... qué lles pasa aos outros trens que non queren axudar á locomotorciña vermella que se estraga ó principio do conto? por qué están tan atados á idea de que eles só levan cargas importantes, etc etc etc..? ale, hoxe lino en clave de feo feo feo...uhhhhhhhhh]

Punk. Clase 1

2011-10-04T20:55:00.004+02:00

¡el punk no se lee, el punk se escucha!

HAZ & HEZ

Antes do punk xa estaba Iggy -os Stooges- , estaba a Velvet e os Doors. Demasiado escuros para ser hippies, demasiado nihilistas, demasiado enérxicos e ó tempo, esfarelados, por dentro: lume.

Así comezou a historia.

E seguimos comentando e poñendo discos sen parar cara atrás ata chegar aos Byrds -isto é o que escoitaba algún stooge no seu cuarto antes de ter o grupo-,

e dos Byrds a Gram Parsons::::::::::::::::

a desfrutar! boa semaniña!

Este incendio chamado Outubro

2011-10-04T00:52:00.000+02:00

Campaña Stop Trans Pathologization from Stop Trans Pathologization on Vimeo.

Mani e máis, aquí

Outubro ben quentiño: en luita pola educación, cita 15O e o aquelarre trans! hurra!!!

e na filmo: Lady Oscar!!!

Aínda non me decidín

2011-10-03T23:47:00.002+02:00

-Pon la torta y el tarrito de mantequilla encima del baúl y ven a acostarte conmigo.

Caperucita Roja se desnuda y va a meterse en la cama, donde se queda muy sorprendida al ver el aspecto que ofrece su abuela (...)

PERRAULT, Caperucita Roja.

-no creo que cenar con alguien sea un pecado, ¿o si?
-oh no
-¿lo es?
-no lo sé, ¿qué crees?
-realmente creo que depende de ti

-no sé, aún no me he decidido

Atracción fatal (a peli)

[Primeiro, cadro de Agustín Comotto e o segundo é unha imaxe que non me gusta nada, como a peli A. F. pero que non podes deixar de mirar...]

(Traballando no) Sen medo

2011-10-03T09:13:00.001+02:00

Dice un refrán que en todos los bosques de mundo hay un pájaro que repite: «¡No te fíes! ¡No te fíes!».

roubo

Non sei se responderche

2011-10-02T19:39:00.000+02:00

Tanto que ~~te quixen,~~

onde estás que non te vexo ~~detrás das túas letras,~~

onde estás que non te leo?

[fotiños e video meus; 1, autorretrato; 2, video do proxecto Intimacy - Completelty Naked no que participei fai anos con fotos]

Carapuchas

2011-10-02T11:43:00.005+02:00

Para L. e para Teresa&Emma

Cecais os nosos temas sexan sempre os mesmos. Si, iso di a Crítica literaria, pero xa sabedes que a min me gusta non facer caso, e experimentar moito máis de vagar. Xa sei que así se tarda máis en chegar, pero se chega segura e non se chega con todo, con todo o que sobra.

Cecais sexan os que sexan os subtemas comentados da nosa literatura sempre estará aí a desorientación sexual - coa que nos conformou o mundo-, e o medo (xenealóxicAmente conxénito) e as cores simbolizando cada un dos nosos contos e os seus pecados: o adoctrinamento.

Si, por iso cando me puxen a escrever esta mañá sobre a novela de Lol. non sabía qué personaxe estaba confuso, quen debía sair do armario e quen non, e á contra atopei a unha morea deles relacionándose nos dous sentidos ~~(aínda que hai máis)~~. Entón, quen tiña que espabilar neste brancuxento conto? é o ambiente, a voz tremente, tatexante, é o abafante ESTAR das personaxes as que me levan a querer abrirlles as portas ~~(ó millor debería comezar por abrir as miñas!, pero segamos coa literatura...)~~. A que saian do coche.

Na escena na que ~~Marta~~ Julia está no coche, e o seu home -cuxo nome como todos os da historia comezan por E- se lle achega, non podo máis que pensar nas esceas do coche diante da casa na urbanización, de todas as pelis: a miña escena favorita é a das Virxes Suicidas, cando Lux volve correndo rachando o silencio da noite e do disimulo.

Pois ben, cecais os nosos temas sexan sempre os mesmo, que o vermello é bo como dí Pipilotti na súa Pepperminta, simbolizando a forza no sangue menstrual, é dicir a nosa fortaleza, a luita por ela e a autodefensa; a nosa liberdade tamén de portas para fóra...

Aquí estamos, comezando o outono e medrando no mesmo.

Este vai ser o noso ano, pequena. Don't (you) worry...

Benquerida histeria!

2011-10-01T22:29:00.000+02:00

Inspiración para o sol sol la la la la... sol sol sol la la la laaaaaaaaaaaaa

2011-10-01T22:27:00.000+02:00

in love!!!

The punk singer is...

2011-10-01T00:12:00.002+02:00

Encontro novas/os escritoras/es

2011-09-30T21:33:00.000+02:00

Para as que non puidestes estar... xusto me chega agora e me ilusiona poñelo. Colgarei máis, doutrxs compas! ale, á rúa, que é venres!!! iiijjjjjjjjaaaaaaaaaaaaa

STOP! in the name of love!!!

2011-09-29T01:24:00.010+02:00

Volvemos á postadolescencia. Ou foi na adolescencia? cada vez que ela me mira. Me mira así volvo aos vinte anos. Volvo a aquela noite na que eu non podía parar de mirar TaxiDriver. Aquela noite na que S. decidiu lanzarse e el, el levaba tempo agardándonos a unha de nos, ou ás dúas.O seu vivir hetero, no lugar de sumarse á disidencia, fixese o que fixese entre as sabas, nos calexóns ou na ducha -el pregaba por ser un deles- eu non o comprendo. Unha das nosas! metamorfóseate dunha vez, quería dicirlle eu cando había tarde de confesións. Pero cando ela me mira como o fai, eu volvo ter vinte, a estar tola por el, a ~~permanecer~~ persistir virxe e disidente, esa noite de TaxiDriver na pantalla: eu no chan e el&S. entre as máis revoltas que vin nunca; ó sair daquel cuarto, cando por fin o anxo ergueume a testa coa súa Vinganza des-controlada. Luz azul do video, escudo protector. Carne de galiña, película contra piropos. Lentes de sol de noite, anti-miradas líquidas. Así, así non deixo que pase nada a través destes poros descubertos, e manteño as escamas ben adentro, ocultas trala pel enrugada, dura e viva, das miñas botas.